Stunnel Kurulumu

Stunnel’ı kurmak oldukça basittir. Bunun için Ubuntu’nun varsayılan deposunu kullanacağız:

sudo sh -c 'apt-get update && apt-get install stunnel4'

Kurulum sırasında, stunnel4 kullanıcı hesabı, başlangıç betiği ve logrotate yapılandırması gibi gerekli bileşenler de oluşturulacaktır. Ayrıca, paketteki birkaç betik, ppp bağlantı durum değişikliklerini yönetmek için (stunnel işlemini yeniden başlatarak) kullanılmaktadır.

Stunnel – Manuel Mod

Stunnel, yapılandırma dosyası ile birlikte manuel olarak çağrılabilir ve çalışacaktır. Örneğin, yapılandırma dosyasının /etc/stunnel/stunnel.conf dizininde bulunduğunu varsayalım. Aşağıdaki komut bu dosyayı çalıştıracaktır:

sudo stunnel /etc/stunnel/stunnel.conf

Bu örnekte, stunnel’ı root olarak çalıştırıyoruz. Stunnel, bir kullanıcı olarak da çalıştırılabilir (eğer herhangi bir özel yere yazma veya ayrıcalıklı portlar açma işlemi yapmıyorsa), ancak daha iyi bir yöntem var:

Stunnel’ı, önce root olarak çalıştırıp daha sonra setuid/setgid kullanarak ayrıcalıklarını bırakmak en iyi uygulamadır. Bu şekilde, başlangıçta ayrıcalıklı işlemleri (örneğin, 1024 altındaki portları açma) kullanma avantajını elde ederiz ve sonra ayrıcalıkları bırakabiliriz.

Stunnel – Başlangıç Modu

Stunnel paketinin sağladığı işlevsellikten tam olarak yararlanmak istiyorsak, tüm yapılandırma dosyalarını /etc/stunnel dizinine koymalı ve .conf uzantısına sahip olmalıyız.

Bunun ardından, bazı ayarlamalarla sağlanan başlangıç betiği, her .conf dosyası için ayrı bir stunnel örneği başlatacaktır. Stunnel yazarına göre, bir kontrol arayüzü (apache2ctl’ye benzer bir yapı) tanıtıldığında, her *.conf için ayrı süreçler çalıştırmak gereksiz hale gelecektir.

Bunun yerine, tek bir stunnel.conf dosyası kullanmalı ve bu dosyaya include = @sysconfdir@/stunnel/conf.d eklemelisiniz. Şu an için, ayrı yapılandırma dosyaları için farklı stunnel örnekleri çalıştırmak desteklenmektedir, ancak çoğu durumda tek bir stunnel örneği, farklı hizmetler için hem istemci hem de sunucu işlevselliği sağlamak için kullanılabilir. Ne kadar harika!

Bu makalenin geri kalanı, bir stunnel.conf dosyası kullandığımızı varsaymaktadır. Ancak, birden fazla örnek başlatmak için gerekli bilgileri de vereceğim (çünkü bazı genel seçenekler her örnek için yalnızca bir kez ayarlanabilir).

Yapılandırma Dosyası Formatı

Yapılandırma dosyası olarak /etc/stunnel/ dizinine koyacağımız stunnel.conf adında bir dosya kullanacağız.

Bu, tipik bir stunnel yapılandırma dosyasıdır ve stunnel yapılandırma dosyası formatına uygun olmalıdır. Ancak, stunnel’ın başlangıç betiği ile uyumlu çalışması için yapılandırma dosyasını oluştururken bazı kurallara uymanız gerekir:

• foreground: Başlangıç betiğini kullanmak istiyorsanız, foreground seçeneğini kullanmamalısınız.
• setuid/setgid: Paket tarafından zaten oluşturulmuş olan stunnel4 adında bir kullanıcıyı setuid/setgid parametresi olarak kullanın.
• pid: Başlangıç betiğinin düzgün çalışabilmesi için, her örneğin ayrı bir pid dosyasına sahip olması gerekir. Tek bir örnek için bunu /var/run/stunnel4/stunnel.pid olarak ayarlayın.
• output: Stunnel çıktı mesajlarını diske kaydetmek mümkündür. /var/log/stunnel4/ dizini, stunnel çıktı dosyalarını saklamak için ayrılmıştır. Belirtilen dosya .log uzantısına sahip olmalıdır. Bu klasörde eski log dosyalarını arşivlemek ve silmek için gerekli logrotate betiği zaten mevcuttur. Her örneğin farklı bir çıktı dosyası kullanması gerekecektir. Varsayılan örneğiniz için /var/log/stunnel4/stunnel.log kullanın.

Yapılandırma Dosyası Örneği

Referans olarak bir örnek dosya sunuyorum:

pid = /var/run/stunnel4/stunnel.pid
output = /var/log/stunnel4/stunnel.log

setuid = stunnel4
setgid = stunnel4

# https://www.stunnel.org/faq.html
socket = r:TCP_NODELAY=1
socket = l:TCP_NODELAY=1

debug = 4
[yahoo_imaps-client]
client = yes 
accept = 127.0.0.1:143 
connect = imap.mail.yahoo.com:993 
# Bu, ca-certificates paketini gerektirir 
CApath = /etc/ssl/certs/ 
verifyChain = yes 
checkHost = imap.mail.yahoo.com

[ssh_tls-server]

accept = 2222 
connect = 127.0.0.1:22 
PSKsecrets = /etc/stunnel/stunnel.secrets

Varsayılan Ayarları Belirleme

/etc/default/stunnel dosyası, her şeyi bir araya getiren yapı. En azından bu dosyada “ENABLED” değerini “1” olarak ayarlamanız gerekir ki stunnel başlangıç betiği etkinleşsin.

Aşağıda, her ayarın açıklamasıyla birlikte listesi bulunmaktadır:

ENABLED=0
# Bunu 1 olarak ayarlayın, böylece stunnel başlangıç betiği çalıştırılacak.
FILES="/etc/stunnel/*.conf"
# Stunnel başlangıç betiği tarafından kullanılan yapılandırma dosyalarının konumu ve dosya uzantıları.
OPTIONS=""
# Başlangıç betiği tarafından stunnel örneklerine iletilecek ekstra seçenekler.
RLIMITS=""
# Stunnel örnekleri için bazı sınırlar belirleyebilirsiniz. Daha fazla detay için dosyanın iç yorumuna ve Bash belgesine bakın.
PPP_RESTART=0
# Bunu 1 olarak ayarlayın, böylece ppp yeniden başlatma betikleri (ppp bağlantı durumu değiştiğinde stunnel örneklerini yeniden başlatır) etkinleşir.

Örneği Test Etme

Artık hizmeti test etmeye hazırsınız:

Öncelikle, hizmetin durduğundan emin olun:

sudo systemctl stop stunnel4.service

Hizmeti başlatın:

sudo systemctl start stunnel4.service

Hizmetin durumunu kontrol edin (burada, stunnel örneğinin aktif olduğunu ve birkaç son log mesajını göreceksiniz):

systemctl status stunnel4.service

Çıktı şöyle görünebilir:

● stunnel4.service - LSB: Start or stop stunnel 4.x (TLS tunnel for network daemons)
   Loaded: loaded (/etc/init.d/stunnel4; generated)
   Active: active (running) since Fri 2019-03-29 01:10:00 UTC; 2s ago
     Docs: man:systemd-sysv-generator(8)
  Process: 1840 ExecStart=/etc/init.d/stunnel4 start (code=exited, status=0/SUCCESS)
    Tasks: 4 (limit: 4915)
   CGroup: /system.slice/stunnel4.service
           ├─1785 /usr/bin/stunnel4 /etc/stunnel/stunnel.conf
           └─1865 /usr/bin/stunnel4 /etc/stunnel/stunnel_2.conf

Hizmetin başlangıçta etkinleştirildiğinden emin olun:

sudo systemctl enable stunnel4.service

Hepsi bu kadar! Stunnel’ı kullanmanın keyfini çıkarın!

Her zamanki gibi, bu makale hakkında düşündüklerinizi duymak isterim. Lütfen aşağıda benimle paylaşın.

Tomcat Logları Nedir?

Tomcat, gelen HTTP isteklerini işlerken, birçok log dosyası oluşturur. Bunlar genellikle aşağıdaki gibidir:

• catalina.out: Tomcat sunucusunun standart çıkış loglarını içerir.
• localhost.log: Uygulama bazında logları tutar.
• manager.log: Tomcat yönetim uygulaması ile ilgili logları saklar.
• host-manager.log: Sanal host yönetimi ile ilgili logları içerir.

Bu loglar, uygulamanın nasıl çalıştığını ve hangi hataların meydana geldiğini analiz etmemize yardımcı olur.

Graylog Nedir?

Graylog, log verilerini toplamak, analiz etmek ve görselleştirmek için kullanılan açık kaynaklı bir log yönetim platformudur. Kullanıcıların loglarını merkezi bir yerde saklayarak, daha etkili bir şekilde izlemelerini sağlar. Graylog, ayrıca kullanıcı dostu bir arayüze ve güçlü arama ve analiz yeteneklerine sahiptir. Bu özellikleri sayesinde, sistem yöneticileri ve geliştiriciler log verilerini daha kolay yönetebilir ve analiz edebilir.

Tomcat Loglarının Graylog’a Yüklenmesi

Tomcat loglarını Graylog’a göndermek için birkaç adım izlenmesi gerekmektedir. Aşağıda bu adımlar sıralanmıştır:

1. Gerekli Yazılımların Kurulumu

Öncelikle, Graylog’un düzgün çalışabilmesi için gerekli bileşenlerin (MongoDB, Elasticsearch ve Graylog) kurulumunu gerçekleştirin. Bu bileşenler, log verilerini saklamak ve işlemek için gereklidir.

2. Logstash Kurulumu

Logstash, log verilerini toplayan ve Graylog’a gönderen bir araçtır. Tomcat loglarını Graylog’a göndermek için Logstash kullanacağız. Logstash’i kurduktan sonra, bir yapılandırma dosyası oluşturmanız gerekir.

3. Logstash Yapılandırması

Logstash’in yapılandırma dosyasında Tomcat loglarının hangi kaynaktan alınacağını belirtin. Örnek bir yapılandırma dosyası aşağıdaki gibidir:

input {
  file {
    path => "/path/to/tomcat/logs/catalina.out"
    start_position => "beginning"
  }
}

filter {
  # Gerekli filtreler
}

output {
  elasticsearch {
    hosts => ["http://localhost:9200"]
    index => "tomcat-logs-%{+YYYY.MM.dd}"
  }
}

Bu yapılandırma, catalina.out log dosyasını okuyarak Graylog’a gönderecektir.

4. Graylog’daki Girdilerin Ayarlanması

Graylog’a gidin ve yeni bir giriş (input) oluşturun. Burada, Logstash tarafından gönderilen log verilerini alacak bir giriş türü seçin. Bu genellikle “GELF TCP” ya da “GELF UDP” şeklinde olabilir.

5. Logların Görselleştirilmesi ve Analizi

Log verileri Graylog’a aktarıldıktan sonra, bu verileri analiz etmek ve görselleştirmek için Graylog arayüzünü kullanabilirsiniz. Özelleştirilmiş paneller oluşturabilir, belirli sorgular yapabilir ve log verilerinizi detaylı bir şekilde inceleyebilirsiniz.

Neden Graylog Tercih Edilmeli?

1. Merkezi Yönetim: Graylog, tüm loglarınızı merkezi bir yerde saklamanızı sağlar. Bu, log yönetimini kolaylaştırır ve daha az kaynak tüketir.
2. Gelişmiş Analiz Araçları: Graylog, log verilerinizi analiz etmenizi sağlayan güçlü araçlar sunar. Bu sayede, potansiyel sorunları hızlıca tespit edebilir ve çözebilirsiniz.
3. Gerçek Zamanlı İzleme: Graylog, log verilerini gerçek zamanlı olarak analiz eder. Bu özellik, sistem yöneticilerinin anlık durum değerlendirmesi yapmasına olanak tanır.
4. Esneklik ve Ölçeklenebilirlik: Graylog, büyük veri setlerini yönetebilir ve ihtiyaç duyduğunuzda ölçeklenebilir.

Sonuç

Tomcat loglarını Graylog’da saklamak, log yönetimini kolaylaştıran ve verimliliği artıran etkili bir çözümdür. Uygulama hatalarını izlemek ve sistem performansını değerlendirmek için log verileri kritik öneme sahiptir. Graylog, bu verileri merkezi bir yerde saklayarak, kullanıcıların daha iyi analiz yapmalarına ve daha hızlı kararlar almalarına yardımcı olur. Bu makalede bahsedilen adımları takip ederek, Tomcat loglarınızı Graylog’a sorunsuz bir şekilde aktarabilir ve güçlü bir log yönetim sistemi oluşturabilirsiniz.

Sertifika Yetkilisi (CA) Nedir?

Sertifika Yetkilisi (CA), dijital sertifikaları imzalayan ve bu sertifikaların geçerliliğini doğrulayan kuruluştur. CA’lar, sertifikayı talep eden kimlik bilgilerini kriptografik anahtarlarla bağlar ve bu sayede varlığın doğruluğunu güvence altına alır. CA’ların kök sertifikaları (Root Certificates), tüm tarayıcılar ve cihazlar tarafından önceden yüklenmiştir ve uluslararası güvenilirlik taşırlar.

SSL Sertifikası Oluşturma Süreci

Gerçek bir üretim ortamında SSL sertifikası almak için izlenen adımlar genellikle şu şekildedir:

1. Certificate Signing Request (CSR) Oluşturma: İlk adımda, bir CSR oluşturulur. CSR oluşturmak, bir çift anahtar (public ve private) oluşturmayı içerir. Public key, sertifika talep eden kuruluş hakkında bilgi içerirken, private key güvenli bir şekilde saklanmalıdır.Dikkat: Private key kaybedilirse veya ele geçirilirse, sertifika çalışmaz hale gelir ve şifreli iletişimler tehlikeye girebilir.
2. CSR’yi Resmi CA’ya Gönderme: Oluşturulan CSR, resmi bir CA’ya gönderilir. CA, kendi root private key’i ile imzalanmış bir sertifika geri döner ve bu sertifika sunucularınıza kurulabilir.

Yerel Root CA Oluşturma

Kendi Root CA’nızı oluşturmak için farklı yöntemler bulunmaktadır. Grafik kullanıcı arayüzünü (GUI) tercih ediyorsanız TinyCA gibi ücretsiz araçları kullanabilirsiniz. Terminal kullanmayı tercih edenler ise basit OpenSSL komutları ile bu işlemi gerçekleştirebilirler.

Root Özel Anahtarını Oluşturma

İlk adımda, Root CA’nız için özel bir anahtar oluşturmanız gerekmektedir:

openssl genrsa -des3 -out root.key 2048

Bu komut, 2048 bit uzunluğunda bir RSA özel anahtarı oluşturur. Güvenliğiniz için bir parola belirlemeniz şiddetle tavsiye edilir.

Root Sertifikasını Oluşturma

Oluşturduğunuz özel anahtarı kullanarak Root CA sertifikasını oluşturun:

openssl req -x509 -new -nodes -key root.key -sha256 -days 7200 -out root.pem

Bu komut, Root CA sertifikanızı 20 yıl (7200 gün) geçerli olacak şekilde oluşturur. Sertifika bilgilerini girerken özellikle Common Name (CN) kısmına dikkat edin, çünkü bu isim CA’nızı tanımlamak için kullanılacaktır.

Root CA’nızı Tarayıcılara ve Sistemlere Ekleme

Oluşturduğunuz Root CA sertifikasını, kullanmak istediğiniz tüm cihazlara ve tarayıcılara eklemeniz gerekmektedir. Bu işlem, sertifikanın güvenilir olarak tanınmasını sağlar.

1. Sistem Sertifika Deposu: Operasyon sisteminizin sertifika deposuna root.pem dosyasını ekleyebilirsiniz.
2. Tarayıcı Sertifika Deposu: Tarayıcınızın ayarlarından sertifikalar bölümüne giderek root.pem dosyasını Authorities sekmesine ekleyin.

Self-Signed Wildcard Sertifikası Oluşturma

Root CA’nızı oluşturduktan sonra, kendi wildcard SSL sertifikanızı oluşturabilirsiniz. Wildcard sertifikalar, bir ana domain ve tüm alt domainler için geçerlidir, bu sayede her alt domain için ayrı sertifika almak zorunda kalmazsınız.

Özel Anahtar ve CSR Oluşturma

Öncelikle, wildcard sertifikanız için özel bir anahtar ve CSR oluşturun:

openssl genrsa -out wildcard.homelab.home.key 2048

Daha sonra, aşağıdaki gibi bir OpenSSL konfigürasyon dosyası (opensslsan.cnf) kullanarak CSR oluşturun:

[req]
distinguished_name = req_distinguished_name
req_extensions = v3_req
prompt = no

[req_distinguished_name]
C = TR
ST = Attica
L = Istanbul
O = Wildcard Homelab Inc
OU = IT
CN = *.homelab.home

[v3_req]
keyUsage = keyEncipherment, dataEncipherment
extendedKeyUsage = serverAuth
subjectAltName = @alt_names

[alt_names]
DNS.1 = *.homelab.home

CSR’yi oluşturmak için:

openssl req -new -out wildcard.homelab.home.csr -key wildcard.homelab.home.key -config opensslsan.cnf

Sertifikayı Root CA ile İmzalama

Oluşturduğunuz CSR’yi kendi Root CA’nız ile imzalayarak wildcard sertifikasını elde edin:

openssl x509 -req -in wildcard.homelab.home.csr -CA root.pem -CAkey root.key -CAcreateserial -out wildcard.homelab.home.crt -days 7200 -sha256 -extensions v3_req -extfile opensslsan.cnf

Bu komut, wildcard sertifikasını oluşturur ve Root CA’nız tarafından imzalanmış olur.

Sertifikaların Doğrulanması ve Kullanımı

Oluşturduğunuz sertifikaların doğruluğunu ve güvenilirliğini kontrol etmek için aşağıdaki komutları kullanabilirsiniz:

openssl verify -CAfile root.pem wildcard.homelab.home.crt

Eğer her şey doğruysa, “wildcard.homelab.home.crt: OK” mesajını alırsınız.

Sonuç

Kendi Root CA’nızı ve self-signed SSL sertifikalarınızı oluşturmak, özellikle test ortamları ve iç ağlarda güvenli iletişim sağlamak için mükemmel bir çözümdür. Bu rehberde, adım adım nasıl kendi CA’nızı oluşturacağınızı ve wildcard sertifikalarınızı nasıl düzenleyeceğinizi öğrendiniz. Unutmayın ki, self-signed sertifikalar genel internet kullanımı için uygun değildir ve sadece güvenilir iç ortamlar için kullanılmalıdır.

Yedek Alma

Güncelleme işlemine geçmeden önce mevcut GitLab veritabanınızın ve dosyalarınızın yedeğini almanız kritik öneme sahiptir. Bu, bir sorunla karşılaşmanız durumunda geri dönmenizi sağlar. Yedek almak için aşağıdaki komutları kullanabilirsiniz:

1. GitLab Yedeği Alma:

sudo gitlab-backup create

Bu komut, varsayılan yedekleme konumunda (genellikle /var/opt/gitlab/backups) bir yedek dosyası oluşturur. Yedekleme işlemi tamamlandığında, çıktıda yedek dosyasının adı belirtilecektir.
2. Yedek Dosyasını Kontrol Etme:Yedekleme işleminin başarıyla tamamlandığını doğrulamak için aşağıdaki komutu kullanabilirsiniz:

ls /var/opt/gitlab/backups

1. Yedek Dosyasını Harici Bir Yere Kopyalama:Yedek dosyasını güvenli bir yere taşımak için aşağıdaki komutu kullanabilirsiniz:

cp /var/opt/gitlab/backups/<backup_file> /path/to/backup/location

Standart Güncelleme İşlemleri

Öncelikle, standart güncelleme işlemleri için aşağıdaki adımları izleyebilirsiniz:

1. Sistem Güncellemeleri: Aşağıdaki komutları kullanarak sistem güncellemelerini yapın:

sudo apt update
sudo apt upgrade

1. GitLab Güncelleme: GitLab’ı güncellemek için aşağıdaki adımları izleyin:

• Ubuntu/Debian için:

sudo apt install gitlab-ee=<version>

**GitLab Community Edition'ı güncellemek için**

sudo apt install gitlab-ce=<version>

• RHEL/CentOS 6 ve 7 için:

yum install gitlab-ee-<version>

**GitLab Community Edition'ı güncellemek için**

yum install gitlab-ce-<version>

• RHEL/CentOS 8 için:

dnf install gitlab-ee-<version><br><br>**GitLab Community Edition'ı güncellemek için**<br><br>dnf install gitlab-ce-<version><br>

• SUSE için:

zypper install gitlab-ee=<version>

**GitLab Community Edition'ı güncellemek için**

zypper install gitlab-ce=<version>

Hata Alıyorsanız Ne Yapmalısınız?

Eğer yukarıdaki adımları uyguladıktan sonra hala hata alıyorsanız, muhtemelen mevcut sürümden en üst sürüme geçişte sorun yaşıyorsunuzdur. GitLab, bazı durumlarda büyük sürüm geçişlerine izin vermemektedir. Bu nedenle, ara güncellemeleri yapmanız gerekebilir.

Ara Güncellemeleri Uygulama

Hangi sürümden hangi sürüme geçiş yapabileceğinizi tespit etmek için GitLab’ın resmi belgelerini inceleyin. GitLab Upgrade Paths sayfasında, hangi sürüm geçişlerinin mümkün olduğunu öğrenebilirsiniz.

Öncelikle, kullandığınız mevcut sürümü belirleyin. Daha sonra, yukarıdaki bağlantıda belirtilen ara güncellemeleri uygulayın. Bu süreç, genellikle aşağıdaki adımları içerir:

1. Geçerli Sürümü Belirleme: Aşağıdaki komut ile mevcut sürümünüzü kontrol edin:

sudo gitlab-rake gitlab:env:info

1. Ara Sürümü İndirme ve Kurma: Belirlenen ara sürümü aşağıdaki komutlarla yükleyin:

• Yerel Kurulum için paket indirmek isterseniz, aşağıdaki adımları izleyin:

Debian/Ubuntu:

dpkg -i <package_name>

CentOS/RHEL:

rpm -Uvh <package_name>

SUSE:

zypper install <package_name>

1. Güncelleme Sonrası Kontrol: Güncelleme işlemi tamamlandıktan sonra, GitLab’ın düzgün çalışıp çalışmadığını kontrol edin:

sudo gitlab-ctl reconfigure
sudo gitlab-ctl restart
sudo gitlab-rake gitlab:check SANITIZE=true

Sonuç

Bu makalede, GitLab’ı güncellerken karşılaşabileceğiniz sorunlara ve çözüm yollarına dair detaylı bilgiler sunduk. Uzun süre güncelleme yapmadıysanız, belirli ara güncellemeleri atlamamanız gerektiğini unutmayın. Herhangi bir sorunla karşılaşırsanız, GitLab’ın resmi belgeleri her zaman başvurabileceğiniz bir kaynak olacaktır. Güncellemelerinizi düzenli olarak yaparak, sisteminizin güvenliğini ve performansını artırabilirsiniz.

• Varlık Yönetimi: Donanım, yazılım ve diğer varlıkları kolayca takip etmenizi sağlar.
• Kullanıcı Yönetimi: Varlıkları atayabileceğiniz kullanıcı profilleri oluşturabilirsiniz.
• Gelişmiş Raporlama: Varlık envanteri ile ilgili detaylı raporlar alabilirsiniz.
• API Desteği: Diğer uygulamalarla entegrasyon için RESTful API sunar.
• Özelleştirilebilir Alanlar: İhtiyaçlarınıza göre özel alanlar ekleyebilirsiniz.
• Hareket Geçmişi: Varlıkların geçmişine dair hareket kayıtlarını tutar.

Snipe-IT Kurulumu

Aşağıda, Snipe-IT’in kurulum adımlarını bulabilirsiniz:

Gerekli Sistem Gereksinimleri

• Web sunucusu (Apache veya Nginx)
• PHP 7.3 veya üstü
• MySQL veya MariaDB
• Composer

Kurulum Adımları

1. Sunucu Hazırlığı: Öncelikle sunucunuzda Apache veya Nginx, PHP ve MySQL/MariaDB’nin kurulu olduğundan emin olun. Aşağıdaki komutlarla gerekli bileşenleri yükleyebilirsiniz:

sudo apt update
sudo apt install apache2 php php-mysql php-xml php-mbstring php-curl php-zip php-json mysql-server

1. Snipe-IT’i İndirin: Snipe-IT’in en son sürümünü GitHub’dan klonlayın.

git clone https://github.com/snipe/snipe-it.git
cd snipe-it

1. Composer ile Bağımlılıkları Yükleyin: Composer’ı kullanarak gerekli bağımlılıkları yükleyin.

composer install --no-dev

1. .env Dosyasını Oluşturun: Örnek bir .env dosyası oluşturun ve düzenleyin.

cp .env.example .env
nano .env

.env dosyasında veritabanı ayarlarını yapmayı unutmayın:

DB_CONNECTION=mysql
DB_HOST=127.0.0.1
DB_PORT=3306
DB_DATABASE=snipeit
DB_USERNAME=your_username
DB_PASSWORD=your_password

1. Veritabanını Kurun: Snipe-IT veritabanını oluşturun ve gerekli tabloları oluşturun.

php artisan key:generate
php artisan migrate

1. Dosya İzinlerini Ayarlayın: Gerekli klasörler için izinleri ayarlayın.

sudo chown -R www-data:www-data /path/to/snipe-it
sudo chmod -R 755 /path/to/snipe-it/storage
sudo chmod -R 755 /path/to/snipe-it/public

1. Web Sunucusunu Yapılandırın: Apache veya Nginx yapılandırmasını yaparak Snipe-IT’in web arayüzüne erişimi sağlamak için gerekli ayarları yapın.Apache için:

    ServerName cpynet.com
    DocumentRoot /path/to/snipe-it/public

    
        AllowOverride All
    

    ErrorLog ${APACHE_LOG_DIR}/snipe-it-error.log
    CustomLog ${APACHE_LOG_DIR}/snipe-it-access.log combined

8.Nginx için:*

server {
    listen 80;
    server_name cpynet.com;
    root /path/to/snipe-it/public;

    location / {
        try_files $uri $uri/ /index.php?$query_string;
    }

    location ~ .php$ {
        include snippets/fastcgi-php.conf;
        fastcgi_pass unix:/var/run/php/php7.3-fpm.sock;
        fastcgi_param SCRIPT_FILENAME $document_root$fastcgi_script_name;
        include fastcgi_params;
    }
}

1. Web Sunucusunu Yeniden Başlatın: Değişikliklerin etkili olması için web sunucusunu yeniden başlatın.

sudo systemctl restart apache2

veya

sudo systemctl restart nginx

1. Snipe-IT’i Başlatın: Tarayıcıda http://cpynet.com adresine gidin ve Snipe-IT’in web arayüzüne erişin. İlk ayarları yapmak için sihirbazı takip edin.

Sonuç

Snipe-IT, IT varlık yönetimini kolaylaştıran güçlü bir araçtır. Yukarıdaki adımları takip ederek kendi Snipe-IT sunucunuzu hızlı bir şekilde kurabilir ve varlıklarınızı yönetmeye başlayabilirsiniz.